آگوستین مقدس با بیان " ایمان دارم چون یاوه است ، ایمان دارم ، چون ناممکن است " سخن را تمام کرده است. چنین عبارتهایی که زمینیان به آن شطحیات می گویند در الهیات کاملا شریف محسوب می شود. معنی آنها چنین است: آنچه در چشم میرندگان یاوه و ناممکن است ، در نگر خدا چنین نیست. خدا گویا با همین گزافه کاری این چیزهای ظاهرا یاوه را وحی کرده ، پس من باید به آنها ایمان داشته باشم.
وکیل اما اجازه ندارد در دادگاه چنین گوید. اگر شاهدی بگوید " من شهادت می دهم که متهم در حالی که در مارتینیک در گهواره خوابیده بود، کسی را در پاریس کشت و هر چه این موضوع ناممکن تر جلوه کند من بدان بیشتر باور دارم " او را یکسر به دیوانه خانه می فرستند. ولی وحی ، معجزه و ایمانی که بر چیزهای ایمان پذیر مبتنی است به نظم کاملا متفاوتی از کاینات تعلق دارد.
نقل از کتاب شگردها امکانها و محدودیتهای بحث با بنیادگرایان ، نوشته هربرت شلایشرت
بشکنید برادران من این لوحهای نو کهن را!
