در روانکاوی جمعی ما ایرانیان همه ما بایستی گذشته خود را به یاد بیاوریم ، واگوینده تاریخ ، نویسنده آن و شنونده آن همگی در مقام بیمارند اگر ایران نادرشاه دارد ، ما همگی داریم ، اگر ایران حرمسراهای قاجار دارد ، ما میراثدار آنیم ، اگر ایران به سادگی از عرب و مغول و افغان شکست می خورد ما مسئول شکست خوردن آنیم اصلا در حقیقت این ماییم که شکست خورده ایم.
شاید بهتر باشد به من انسانی این گونه نگاه کنیم موجودی که بایستی به رسمیت شناخته شود ، ارضاء شود و نگهداری شود. پس از کودکی بایستی به او هویت داد اسباب بازی او مال خودش است لزومی ندارد با دیگران در آن شریک شود اگر هم شد فبهالمراد. بزرگ که شد اتاق خودش را دارد کامپیوتر خودش وسایل حودش کم کم خانه من ، محله من ، کشور من ، دنیای من . این من دیگر در پشت چیزی پنهان نشده است او عریان است پس مسئولیت پذیر است کلمه ای مبهم و عمومی نیست او من هست و من او هستم پس به یک اندازه پاسخگو.
من دیندار حتی اگر بد باشم این بد بودن را به یقین قبول ندارم این را بارها و بارها در متون دینی یافته ام که درمیان صالحان و پارسایان بسیار انسان های پلیدی بوده اند که در لحظه مرگ عاقبت به خیر از آب در آمده اند. این ترساندن بیش از حد و آن به هم زدن قواعد از طرف گرداننده این جهان ، سیاست شل کن سفت کنی بوجود می آورد تا من نیز همیشه در گوشه چشم خود نیم نگاهی به دور زدن قاعده ها و واسطه قراردادن اتفاقات یا اشخاص نادر زندگانی ام داشته باشم. بیایید دوباره بنگریم.
